ဝဋ်လည်သောအပျိုကြီး

Unicode Version

ဝဋ်လည်သောအပျိုကြီး
============

လွန်ခဲ့သောနှစ်များစွာကနာရေးလိုက်ပို့သောအပျိုကြီးတဦးရဲ့ဖြစ်ရပ်မှန်
———————————————–

အပျို ကြီးစပ်စုစိန်ကိုရပ်ကွက်ထဲကလူတွေကမသိသူမရှိပေ

အပျို ကြီးသည်စပ်စုစိန်ဆိုတာနံမည်အရင်းမဟုတ်ပေမဲ့အများပေးထားသောနံမည်ဖြစ်သည်။

ရပ်ကွက်ထဲမှာဘာပြသာနာပဲဖြစ်ဖြစ်အပျို ကြီးကရှေ့ဆုံးကရောက်နေတတ်သည်။

တရပ်ကွက်လုံးအပ်ကျတာကအစသိနေသောအပျိုကြီးသတင်းသည်ဟိုဘက်ရပ်ကွက်အထိပင်

သတင်းကကြီးနေသည်သာရေးနာရေးမှန်သမျှသူမပါလျှင်မပြီးပေ

ဒါပေမဲ့အပျို ကြီးတွင်မကောင်တဲ့အကျင့်တခုရှိလေသည်။

ထိုအကျင့်ကအပျိုကြီးသည်ဘယ်သူသေသေအသုဘလိုက်ပို့တတ်ပေမဲ့ဘယ်တော့မှ

င်္သချိုင်းအထိဆုံးအောင်လိုက်မပိုပါလမ်းတဝက်တပျက်တွင်ဆင်းကာနေခဲ့လေသည်။

အပျို ကြီးတို့ခေတ်ကရန်ကုန်မြို့ကင်္သချိုင်းသည်ဟံသာဝတီအဝိုင်းနားကကြံတောင်္သချိုင်းသာရှိလေသည်။

ထိုအခါမြို့ဆင်ခြေဖုန်းရပ်ကွက်မှာနေသောအပျိုကြီးတို့အတွက်

ကြံတောင်္သချို ုင်းသို့အသုဘလိုက်ပို့ရသည်မှာအနည်ငယ်ဝေးနေသည်။

အပျို ုကြီးအသုဘလိုက်ပို့သည်အခါလမ်းတဝက်ရောက်လျှင်သူသွားချင်သည့်နေရာနှင့်နီးသည့်နေရာတွင်ဆင်းကာ

သူ့ဆွေမျိ ုးများအသိမိတ်ဆွေများထံအလည်သွားတတ်လေသည်။

င်္သချိ ုင်းသို့လိုက်လေ့မရှိပါကြာတော့အပျိုကြီးအကြောင်းအားလုံးကသိလာကြသည်။

”’အပျိုကြီးရေတခါတလေများင်္သချိုင်းလိုက်ဖူးတယ်ရှိအောင်လိုက်ကြည့်ပါလား”’

ခင်မင်သူများကအပျို ကြီးအားပြောကြပေမဲ့သူမကတော့

”’ အိုအေလိုက်ပို့တာပဲလေလိုက်ပို့ရင်းအသိမိတ်ဆွေဆီဝင်လိုက်တော့တခါထဲအလုပ်နှစ်ခုပြီးသွားတာပေါ့””

””မသာလဲလိုက်ပို့ရင်းလမ်းကြုံလဲဝင်ရင်းပေါ့အေ”’

ထိုအခါအပျို ကြီး၏တယူသန်စိတ်အားလက်မြှောက်အရှုံးပေးလိုက်ကြသည်။

ရန်ကုန်မြို့တွင်88အရေးအခင်းကြီးပေါ်ပေါက်လာသောအချိန်တွင်အပျိုကြီးသည်

အပြင်းအတန်နေမကောင်းဖြစ်လေသည်။

ကျမ်းမာရေးမကောင်း၍ရန်ကုန်ဆေးရုံကြီးတွင်တင်ထားရလေသည်။

လူတွေကလဲအပြင်မထွက်ရဲသောအချိန်မို့အပျိုကြီးအားသတင်းမေးမဲ့သူတယောက်မှမလာကြပါ

ဒီလိုနဲ့အပျိုကြီးဟာအရေးအခင်းကာလကြီးမှာဆုံးပါးသွားလေသည်။

အပျိုကြီးအလောင်းကိုဆေးရုံဝန်ထမ်းကလားကလေးအားပိုက်စံပေးကာ

င်္သချို င်းသို့ပို့ရလေသည်လူတွေလဲအပြင်မထွက်ရဲသောကြောင့်သူမအသုဘပို့ရန်

ဆွေမျိုးယောင်္ကျားလေးသုံးလေးယောက်သာရှိလေသည်။

အပျိုကြီးအလောင်းအားတွန်းလှည်းဖြင့်တင်ကာင်္သချိုင်းနားရောက်ခါနီးတွင်

ချီတက်ဆန္ဒပြလာသောလူအုပ်ကြီးနှင့်ပက်ပင်းတိုးလေသည်။

လူအုပ်ကြီးကညာသံပေးကာ”ဒို့အရေး”အော်၍ချီတက်လာရာလုံချုံရေးအစောင့်များနှင့်တွေ့၍

သေနပ်များမိုးပေါ်ထောင်ပြစ်လိုက်သည်ထိုအခါလူအုပ်ကြီးလဲကစဉ့်ကလျှားဖြင့်ထွက်ပြေးသွားကြလေသည်။

ထိုအခါအပျို ကြီး၏အလောင်တင်ထားသောတွန်းလှည်းကြီးအားတိုးတိုက်ကာသွားကြလေသည်။

အပျိုကြီးကိုလိုက်ပို့သောလူများနှင့်တွန်းလှည်းတွန်းသောကုလားလဲအပျိုကြီးအလောင်အားပြစ်ထားခဲ့ကာ

လူအုပ်နှင့်ရောကာထွက်ပြေးသွားကြလေသည်။

ထိုကြောင့်င်္သချိုင်းမရောက်ခင်လမ်းအလယ်တွင်အပျို ကြီးအလောင်တင်ထားသော

တွန်းလှည်းသည်ထီးထီးကြီးကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

အတော်ကြာတော့မှအခြေအနေအေးသွား၍အပျိုကြီးအလောင်းအားသချိုင်းကလူများလာသယ်သွားကြလေသည်။

ထိုအခါမှဆွေမျိုးကောင်ကလေးများလဲလာ၍ကြည့်ကြလေသည်။

အပျိုကြီးနာရေးသည်လဲဗရုတ်သုတ်ခဖြင့်ပြီးသွားလေသည်။

အပျိုကြီးအိမ်နာရေးတွင်အပျို ကြီးသည်ဆွေမျိ ုးတစ်ယောက်အားဝင်ပူးကာငိုလေသည်။

”’အမလေး—–ငါ့အလောင်းကိုလမ်းလယ်မှာထားပြီးထွက်ပြေးသွားကြတယ်——-ငါ့အပေါ်အတော်ကောင်းကြပါလား——ငါကိုပို့မဲ့သူတောင်မရှိကြပါလား—–””

အပျို ကြီးသည်ပြော၍ဝမ်းနဲပက်လက်ငိုကြွေးနေရာအားလုံးကဖျောင်းဖျရလေသည်။

အပျို ကြီးဝင်ပူးနေသောအမျိုးသမီးသည်မျက်ထောင့်နီကြီးဖြင့်လူများကိုလိုက်ကြည့်နေကာ

အံတကြိတ်ကြိတ်ဖြစ်နေသည်ထိုအခါဆွေမျိုးထဲကလူကြီးများကအတင်းတောင်ပန်ကာထွက်ခိုင်းရလေသည်။

အပျို ကြီးသည်လူတွေကိုမကျေနပ်သွား၍လားတော့မသိပါမကျွတ်ပါ

ညဘက်များတွင်သူ့အိမ်ရှေ့ကဖြတ်သွားသူများအားခြောက်လှန့်နေသည်။

တခါတရံအပျိုကြီးသုံးသောပေါင်ဒါနံ့ကိုရတတ်ကာလမ်းဖြတ်ရှောက်သွားသူများနောက်

ဖိနပ်သံတဖျပ်ဖျပ်ပေးကာလိုက်တတ်လေသည်ထိုအခါနောက်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့

မျက်နှာထားတင်းတင်းဖြင့်ကြောက်စရာကောင်းသောအပျို ကြီးအား

တွေ့ရသောကြောင့်သုတ်ချေတင်ပြေးကြလေသည်။

ရပ်ကွက်ထဲကလူအများစုကတော့အပျိုကြီးသည်သူများအသုဘလိုက်ပို့ပါက

ပြီးဆုံးအောင်မပို့သောကြောင့်ဝဠ်လည်သည်ဟုထင်ကြလေသည်။

တခါတရံတွင်သူ့ခြံထဲလမ်းရှောက်နေသောအပျို ကြီးအားမြင်ကြရပြန်သည်။

ထိုအရပ်တွင်တော့အချိန်အတော်ကြာမကျွတ်သောအပျိုကြီးအကြောင်းကိုပုံပြင်တပုဒ်လိုပြောနေကြဆဲဖြစ်ပါသည်။

ပြီး
D Moe Moeဝဋ်လည်သောအပျိုကြီး
============

လွန်ခဲ့သောနှစ်များစွာကနာရေးလိုက်ပို့သောအပျိုကြီးတဦးရဲ့ဖြစ်ရပ်မှန်
———————————————–

အပျို ကြီးစပ်စုစိန်ကိုရပ်ကွက်ထဲကလူတွေကမသိသူမရှိပေ

အပျို ကြီးသည်စပ်စုစိန်ဆိုတာနံမည်အရင်းမဟုတ်ပေမဲ့အများပေးထားသောနံမည်ဖြစ်သည်။

ရပ်ကွက်ထဲမှာဘာပြသာနာပဲဖြစ်ဖြစ်အပျို ကြီးကရှေ့ဆုံးကရောက်နေတတ်သည်။

တရပ်ကွက်လုံးအပ်ကျတာကအစသိနေသောအပျိုကြီးသတင်းသည်ဟိုဘက်ရပ်ကွက်အထိပင်

သတင်းကကြီးနေသည်သာရေးနာရေးမှန်သမျှသူမပါလျှင်မပြီးပေ

ဒါပေမဲ့အပျို ကြီးတွင်မကောင်တဲ့အကျင့်တခုရှိလေသည်။

ထိုအကျင့်ကအပျိုကြီးသည်ဘယ်သူသေသေအသုဘလိုက်ပို့တတ်ပေမဲ့ဘယ်တော့မှ

င်္သချိုင်းအထိဆုံးအောင်လိုက်မပိုပါလမ်းတဝက်တပျက်တွင်ဆင်းကာနေခဲ့လေသည်။

အပျို ကြီးတို့ခေတ်ကရန်ကုန်မြို့ကင်္သချိုင်းသည်ဟံသာဝတီအဝိုင်းနားကကြံတောင်္သချိုင်းသာရှိလေသည်။

ထိုအခါမြို့ဆင်ခြေဖုန်းရပ်ကွက်မှာနေသောအပျိုကြီးတို့အတွက်

ကြံတောင်္သချို ုင်းသို့အသုဘလိုက်ပို့ရသည်မှာအနည်ငယ်ဝေးနေသည်။

အပျို ုကြီးအသုဘလိုက်ပို့သည်အခါလမ်းတဝက်ရောက်လျှင်သူသွားချင်သည့်နေရာနှင့်နီးသည့်နေရာတွင်ဆင်းကာ

သူ့ဆွေမျိ ုးများအသိမိတ်ဆွေများထံအလည်သွားတတ်လေသည်။

င်္သချိ ုင်းသို့လိုက်လေ့မရှိပါကြာတော့အပျိုကြီးအကြောင်းအားလုံးကသိလာကြသည်။

”’အပျိုကြီးရေတခါတလေများင်္သချိုင်းလိုက်ဖူးတယ်ရှိအောင်လိုက်ကြည့်ပါလား”’

ခင်မင်သူများကအပျို ကြီးအားပြောကြပေမဲ့သူမကတော့

”’ အိုအေလိုက်ပို့တာပဲလေလိုက်ပို့ရင်းအသိမိတ်ဆွေဆီဝင်လိုက်တော့တခါထဲအလုပ်နှစ်ခုပြီးသွားတာပေါ့””

””မသာလဲလိုက်ပို့ရင်းလမ်းကြုံလဲဝင်ရင်းပေါ့အေ”’

ထိုအခါအပျို ကြီး၏တယူသန်စိတ်အားလက်မြှောက်အရှုံးပေးလိုက်ကြသည်။

ရန်ကုန်မြို့တွင်88အရေးအခင်းကြီးပေါ်ပေါက်လာသောအချိန်တွင်အပျိုကြီးသည်

အပြင်းအတန်နေမကောင်းဖြစ်လေသည်။

ကျမ်းမာရေးမကောင်း၍ရန်ကုန်ဆေးရုံကြီးတွင်တင်ထားရလေသည်။

လူတွေကလဲအပြင်မထွက်ရဲသောအချိန်မို့အပျိုကြီးအားသတင်းမေးမဲ့သူတယောက်မှမလာကြပါ

ဒီလိုနဲ့အပျိုကြီးဟာအရေးအခင်းကာလကြီးမှာဆုံးပါးသွားလေသည်။

အပျိုကြီးအလောင်းကိုဆေးရုံဝန်ထမ်းကလားကလေးအားပိုက်စံပေးကာ

င်္သချို င်းသို့ပို့ရလေသည်လူတွေလဲအပြင်မထွက်ရဲသောကြောင့်သူမအသုဘပို့ရန်

ဆွေမျိုးယောင်္ကျားလေးသုံးလေးယောက်သာရှိလေသည်။

အပျိုကြီးအလောင်းအားတွန်းလှည်းဖြင့်တင်ကာင်္သချိုင်းနားရောက်ခါနီးတွင်

ချီတက်ဆန္ဒပြလာသောလူအုပ်ကြီးနှင့်ပက်ပင်းတိုးလေသည်။

လူအုပ်ကြီးကညာသံပေးကာ”ဒို့အရေး”အော်၍ချီတက်လာရာလုံချုံရေးအစောင့်များနှင့်တွေ့၍

သေနပ်များမိုးပေါ်ထောင်ပြစ်လိုက်သည်ထိုအခါလူအုပ်ကြီးလဲကစဉ့်ကလျှားဖြင့်ထွက်ပြေးသွားကြလေသည်။

ထိုအခါအပျို ကြီး၏အလောင်တင်ထားသောတွန်းလှည်းကြီးအားတိုးတိုက်ကာသွားကြလေသည်။

အပျိုကြီးကိုလိုက်ပို့သောလူများနှင့်တွန်းလှည်းတွန်းသောကုလားလဲအပျိုကြီးအလောင်အားပြစ်ထားခဲ့ကာ

လူအုပ်နှင့်ရောကာထွက်ပြေးသွားကြလေသည်။

ထိုကြောင့်င်္သချိုင်းမရောက်ခင်လမ်းအလယ်တွင်အပျို ကြီးအလောင်တင်ထားသော

တွန်းလှည်းသည်ထီးထီးကြီးကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

အတော်ကြာတော့မှအခြေအနေအေးသွား၍အပျိုကြီးအလောင်းအားသချိုင်းကလူများလာသယ်သွားကြလေသည်။

ထိုအခါမှဆွေမျိုးကောင်ကလေးများလဲလာ၍ကြည့်ကြလေသည်။

အပျိုကြီးနာရေးသည်လဲဗရုတ်သုတ်ခဖြင့်ပြီးသွားလေသည်။

အပျိုကြီးအိမ်နာရေးတွင်အပျို ကြီးသည်ဆွေမျိ ုးတစ်ယောက်အားဝင်ပူးကာငိုလေသည်။

”’အမလေး—–ငါ့အလောင်းကိုလမ်းလယ်မှာထားပြီးထွက်ပြေးသွားကြတယ်——-ငါ့အပေါ်အတော်ကောင်းကြပါလား——ငါကိုပို့မဲ့သူတောင်မရှိကြပါလား—–””

အပျို ကြီးသည်ပြော၍ဝမ်းနဲပက်လက်ငိုကြွေးနေရာအားလုံးကဖျောင်းဖျရလေသည်။

အပျို ကြီးဝင်ပူးနေသောအမျိုးသမီးသည်မျက်ထောင့်နီကြီးဖြင့်လူများကိုလိုက်ကြည့်နေကာ

အံတကြိတ်ကြိတ်ဖြစ်နေသည်ထိုအခါဆွေမျိုးထဲကလူကြီးများကအတင်းတောင်ပန်ကာထွက်ခိုင်းရလေသည်။

အပျို ကြီးသည်လူတွေကိုမကျေနပ်သွား၍လားတော့မသိပါမကျွတ်ပါ

ညဘက်များတွင်သူ့အိမ်ရှေ့ကဖြတ်သွားသူများအားခြောက်လှန့်နေသည်။

တခါတရံအပျိုကြီးသုံးသောပေါင်ဒါနံ့ကိုရတတ်ကာလမ်းဖြတ်ရှောက်သွားသူများနောက်

ဖိနပ်သံတဖျပ်ဖျပ်ပေးကာလိုက်တတ်လေသည်ထိုအခါနောက်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့

မျက်နှာထားတင်းတင်းဖြင့်ကြောက်စရာကောင်းသောအပျို ကြီးအား

တွေ့ရသောကြောင့်သုတ်ချေတင်ပြေးကြလေသည်။

ရပ်ကွက်ထဲကလူအများစုကတော့အပျိုကြီးသည်သူများအသုဘလိုက်ပို့ပါက

ပြီးဆုံးအောင်မပို့သောကြောင့်ဝဠ်လည်သည်ဟုထင်ကြလေသည်။

တခါတရံတွင်သူ့ခြံထဲလမ်းရှောက်နေသောအပျို ကြီးအားမြင်ကြရပြန်သည်။

ထိုအရပ်တွင်တော့အချိန်အတော်ကြာမကျွတ်သောအပျိုကြီးအကြောင်းကိုပုံပြင်တပုဒ်လိုပြောနေကြဆဲဖြစ်ပါသည်။

ပြီး